Reformist Solun Düzen Siyaseti

12 Eylül faşist darbesinin ardından, düzen siyaseti kadar devrimci sosyalist sol ve reformist sol da büyük bir kriz yaşadı. 12 Eylül’ün ağır darbesiyle devrimci sosyalist sol yeniden toparlanmaya çalışırken, reformist sol ise daha kolay bir yol tercih ederek kendini düzen sınırları içine çekti. Reformist sol, düzenle uzlaşı arayışında, düzenin sinir uçlarına dokunmayan ulusalcı söylem ve siyaseti öne çıkararak varlığını sürdürmeye çalıştı. Bu yaklaşım, Kürt halkının taleplerine kayıtsız kalan, demokratik talepleri reformize eden ve seçimlerde, genel siyasette örtülü ya da açık şekilde Kemalistlerle ittifaka giren bir çizgi oluşturdu.

Demokratik Kürt hareketinin siyasal denklem içinde kendine yol açma çabalarına kayıtsız kalan reformist sol, Kürt hareketinin çabalarını karalamaktan da vazgeçmemiştir. Bu yönüyle, sistemin Kürt hareketini yalnızlaştırma siyasetini reformist soldan tamamlama rolünü üstlenmiştir. Kürt hareketiyle yan yana görünmekten kaçınan, onun taleplerini maskelemeye çalışan reformist sol, demokratik Kürt hareketinin Türkiyeli devrimci sosyalistlerle buluşmasını engellemek için özel bir çaba içerisinde olmuştur. Reformist solun bu ayrıştırıcı ve bozguncu tutumu, sistemin devamlılığını sağlama noktasında yıllarca rol oynamıştır.

Reformist solun yakın dönemdeki politik duruşuna ve içinden geçilen demokratik uzlaşı ile çözüm sürecine yaklaşımı da bu tutumunu açıkça göstermektedir. Reformist solun basın üzerinden haber veriş tarzına ve yorumlarına baktığımızda dahi suçlayıcı, ayrıştırıcı dili görebiliyoruz. Yeni sürecin başlangıcı olarak gösterilen meclis açılışında Bahçeli’nin DEM vekillerinin sıralarına gelip el sıkmasını gazetelerinde “CHP ve HDP’li vekillerle nezaket görüntüleri veren Bahçeli…” veya “Bahçeli’ye nezaket gösterilmiş” algısı yaratan ifadelerle sunmaları tam da işaret ettiğimiz noktayı ifade ediyor.

DEM Partiyi dolaylı olarak suçlayan reformist solun medya organlarında, CHP’li isimlere köşe verilmesi, geniş CHP haberlerine yer verilmesi, CHP’li belediyelerin ilanlarının bulunması adeta bir CHP basın masası gibi hareket ettiklerini göstermektedir. Yine reformist solun, cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Altılı Masa’dan kalkan faşist Akşener için CHP’den önce basın bildirisi yayımlaması unutulmuş değildir.

Mücadeleyi CHP paralelinde görüp, yükselen devrimci mücadele karşısında sorumluluğunu yerine getirmeyenler, bugünlerde yeniden sosyalistliğini hatırlayıp demokratik uzlaşı ve barış sürecinde Kürt hareketini suçlar pozisyona düşmüş durumdalar. Düzen siyasetini iliklerine kadar yaşayıp Kemalistlerle yol arkadaşlığı yapanların, AKP ve MHP üzerinden Kürt hareketine yüklenmesi kabul edilebilir değildir. Her türlü CHP politikasını destekleyenlerin, konu Kürt hareketinin duruşu olduğunda üst perdeden devrimci kesilip süreç karşıtlığı -sürece şüpheci yaklaşımlar yaratması anlaşılır değildir.

Görünürde reformist solun zigzaglı ve Kemalistlere stepne olan siyaseti tuhaf gözükse de bu kesimlerin geçmişine bakıldığında çok da şaşırtıcı değildir. Özellikle faşist darbe sonrası yılgınlığa düşerek mücadeleden vazgeçenlerin, düzenle çatışacaklarını veya düzen siyasetini aşmalarını beklemek saflık olur. Demokratik Kürt hareketini tehlikeli bulup kaçanlar, siyaset alanlarını daha da daraltıp maskeleri düşerken, demokratik Kürt hareketi ve demokrasi güçlerinin 3. yol arayışını ve yeni yol açma çabalarını baltalamaya çalışıyorlar. Zira bu kesimlerin siyasi anlamda iddialarını yitirip geleceklerini Kemalistlerin başarısına odakladıkları aşikârdır.

Gelinen aşamada, mücadele tüm maskeleri düşürüyor. Bu yönüyle, mücadele niyeti olmayan reformist sol teşhir oluyor. Kendi küçük dünyalarında mutlu olanların, devrimci sol birikimi stepne siyasetine layık görmesi şaşırtıcı değildir. Ustanın dediği gibi: “Mücadele turnusol kâğıdıdır. Aynılar toplanır, ayrılar ayrışır.”