Ekranlar an be an, canlı yayında aktarıyordu her şeyi.
“Dine hakaret var!” diye haykıranlar Madımak Oteli’nin dört bir yanını sarmıştı.

İçeride Aziz Nesin, Metin Altıok, Behçet Aysan, Asım Bezirci, Nesimi Çimen, Muhlis Akarsu, Hasret Gültekin ve 27 can daha vardı. Bütün memleket izliyor, o kapıya engel olacak, o güruhu oradan dağıtacak tek bir kolluk kuvveti dahi görünmüyordu.

Ellerinde benzin bidonlarını göstere göstere binaya dayandılar. “Yakın!” sesleri arasında koca bina alevlere teslim oldu. Bu korkunç kalabalığa göre insan yakmak, “cennet”in kapılarını açan bir anahtardı.

Emniyet dışarıdan sadece seyretti. Alevler yapıyı sardığında artık çok geçti. 33 insan dumanla, alevle, korkuyla soluksuz kaldı. O dumanın içinden son anda çıkabilen tek isim Aziz Nesin oldu.

Onlar kimdi?

Kalemdi, bağlamanın teliydi, dönülen semah ve hakikatti. Alevi inancının ozanları, memleketin ortak hafızasıydılar. Banaz’lı ulu ozan Pir Sultan Abdal’ı anmak için Sivas’taydılar.

Metin Altıok karanlığa karşı şiir yazıyor, Behçet Aysan dizelerini insanlara okuyarak paylaşıyordu. Muhlis Akarsu, Nesimi Baba ve Hasret Gültekin bağlamalarının tellerine dokunup Hakk’ın divanında insanları hakka çağırıyordu.

Semaha dönmeye gelmiş genç kızlarımız da oradaydı. Yüzlerindeki gülümseme ateşin yakıcılığında buz kesti. Büyük bir umutla geldikleri Sivas’ta semahları alevlerin içinde yarım kaldı.

Koray ve Menekşe

Aralarında 14 yaşındaki Menekşe Kaya, elinden tuttuğu 12 yaşındaki kardeşi Koray vardı.

Halk oyunları ekibiyle gelmişlerdi Sivas’a. Menekşe ablalık ediyor, Koray ablasına bakıp semaha özeniyordu. Umutları aynı çantadaydı; korkuları aynı alevde kül oldu.

33 canın en küçüğü onlardı. Çocukluğu bölüşemediler, ölümü bölüştüler. Ailelerinin yüreğine kazınan bir acı olarak kaldılar. İki kardeş bu dünyadan birlikte göçtü, hafızalara da yan yana kazındı.

Menekşe soldu, Koray büyümedi. Adları Sivas’ın dumanında yan yana kaldı.

33 yıl sonra ne değişti?

Zaman geçti, kıyıma dair dosyalar tozlandı. Bu kıyımcı kalabalıktan bazıları aklandı, bazıları “zaman aşımı” denilerek evlerine yollandı. Oysa bu vahşete kurban giden 33 can ve otel çalışanı iki emekçi, evlerine bir daha asla dönemedi.

Acıyla anıyoruz. Çünkü unutmamak, acının ilk merhemidir. Sivas’ta yanan otel, Türkiye’nin birlikte yaşama umudunu, farklı inanç ve kimliğe tahammülünü, aydınların ve sanatçıların dokunulmazlığını da küle çevirdi.

…O ateş hâlâ sönmedi. Her 2 Temmuz’da içimizi yakmaya devam ediyor…

Dersim Gazetesi

Recent Posts

Munzur Üniversitesi’nin Sayıştay bulguları Meclis gündeminde

DEM Parti Dersim Milletvekili Ayten Kordu, Munzur Üniversitesi’nde tamamlanan 891,4 milyon liralık yatırımların neden hâlâ…

3 saat ago

Apocu tutsaklardan açıklama: Hasta tutsaklar amasız, fakatsız derhal tahliye edilsin

Apocu tutsaklar adına açıklama yapan Deniz Kaya, cezaevlerinde yaşanan hak ihlallerine ve hasta tutsakların tahliye…

3 saat ago

Hatimoğulları: Kurulda siyasetten isimler de olacak

DEM Parti Eş Genel Başkanı Tülay Hatimoğulları, Barış ve Demokratik Toplum Süreci’ne ilişkin değerlendirmelerde bulundu.…

3 saat ago

DEM Parti’den Evin Zapsu için İHİK’e başvuru

Halkların Eşitlik ve Demokrasi Partisi (DEM Parti) Amed Milletvekili Serhat Eren, Colemêrg (Hakkari) Milletvekili Onur…

3 saat ago

Abdullah Öcalan’ın yeni fotoğrafı paylaşıldı

Abdullah Öcalan’ın İmralı’da aile ziyareti sırasında çekilen yeni bir  fotoğrafı paylaşıldı. Kurban Bayramında yapılan aile…

3 saat ago

Kadın Barış İzleme ve Takip Komisyonu kuruldu

Kürt sorununun çözümü ve kalıcı barışın inşası hedefiyle bir araya gelen farklı kadın ve LGBTİ+…

3 saat ago